120 Χτύποι το Λεπτό
120 Battements par minute

Αναπαραγωγη
Stop video
Σχετικα

Σχετικα με την ταινια

120 Χτύποι το Λεπτό 120 Battements par minute

(Γαλλία,2017 )

Σκηνοθεσία    :   Ρομπέν Καμπιγιό
Σενάριο    :   Ρομπέν Καμπιγιό, Φιλίπ Μανζό
Πρωταγωνιστούν    :   Αντέλ Ενέλ, Αρνό Βαλουά, Ναΐέλ Περέζ Μπισκαγιάρ
Διάρκεια    :   140'

Ο Ρομπέν Καμπιγιό ξαναγράφει την ιστορία της Αct Up, με μια ταινία τόσο λυτρωτικά συγκινητική όσο και βαθιά πολιτική και σοκαριστικά επίκαιρη. Μεγάλο Ειδικό Βραβείο στο Φεστιβάλ Καννών, επίσημη υποβολή της Γαλλίας για το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας.

Η ταινία διαδραματίζεται στο Παρίσι στις αρχές της δεκαετίας του '90, όταν η γαλλική οργάνωση Act Up, κορυφώνει τις δράσεις της, ενημερώνοντας για τον ιό του AIDS και απαιτώντας από την κυβέρνηση και τις φαρμακευτικές εταιρίες να επισπεύσουν τις δοκιμές για τα φάρμακα που θα μπορούσαν να σταματήσουν την ιλιγγιώδη θανατηφόρα διαδρομή του ιού .

Κριτικές

Ο Καμπιγιό σκηνοθετεί την ταινία σε κεφάλαια, και χτίζει πάνω σε κάθενα από αυτά όλες τις πιθανές πλευρές μιας επιδημίας που υπήρξε ταυτόχρονα μια ανείπωτη τραγωδία, αλλά και μια από τις πιο σημαντικές στιγμές στην ιστορία του ακτιβισμού και της σημασίας του στη διεκδίκηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων, της προστασίας των μειονοτήτων, της αποκάλυψης της υποκρισίας και του συντηρητισμού ενός κατεστημένου που δεν λυγίζει ακόμη και μπροστά στο θάνατο αθώων ανθρώπων.

Από τα πρώτα λεπτά της ταινίας βρίσκεσαι και εσύ, ο θεατής, ένας εθελοντής στο μεγάλο αμφιθέατρο όπου γίνονται οι συγκεντρώσεις της Act Up. Εκεί όπου συζητιούνται δημοκρατικά όλες οι απόψεις, εκεί που παίρνονται οι αποφάσεις, εκεί όπου θα ξεκινήσουν και οι πρώτες διαφωνίες ανάμεσα στους πιο μετριοπαθείς και τους πιο ακραίους ακτιβιστές. Εκεί όπου σιγά σιγά ξετυλίγεται η μεγάλη εικόνα μιας ταινίας που καταφέρνει να εναλλάσσεται συνεχώς ανάμεσα στο ατομικό και το συλλογικό, ανάμεσα στη συγκεκριμένη ιστορική περίοδο στην οποία αναφέρεται και στο σήμερα, ανάμεσα σε ένα ακέραιο σινεμά που βρίσκεται εδώ για να φυλάξει στα σπλάχνα του την ιστορική μνήμη επιλέγοντας μια ιστορία ανθρώπων μέσα από τα εκατομμύρια των ιστοριών που γεννήθηκαν και πέθαναν στα πρώτα εκείνα εφιαλτικά χρόνια του AIDS.

Προσεχως

Σκηνοθεσία    :   Εμανουέλ Φινκιέλ
Σενάριο    :   Εμανουέλ Φινκιέλ
Πρωταγωνιστούν    :   Μελανί Τιερί, Μπενουά Μαζιμέλ, Μπενζαμίν Μπιολέ
Διάρκεια    :   126'
16-19 Αυγούστου TRAILER

H οδύνη La douleur

(Γαλλία / Βέλγιο / Ελβετία, 2017 )

Αντιμέτωπος με ένα τόσο πολυεπίπεδο και αιχμηρό έργο, ο γάλλος σκηνοθέτης Εμανουέλ Φινκιέλ απομονώνει δύο από τις έξι ιστορίες αφηγούμενος την ανυπόφορη οδύνη της νεαρής γαλλίδας συγγραφέα στη διάρκεια της κατοχής του Παρισιού από τους Ναζί, όσο περιμένει να μάθει νέα του συζύγου της Ρομπέρ Αντέλ, ο οποίος ήταν ηγετική μορφή της Αντίστασης και είχε συλληφθεί και μεταφερθεί σε στρατόπεδο συγκέντρωσης.

Μέλος της Αντίστασης και η ίδια, δε θα διστάσει πάνω στην απελπισία της να πλησιάσει τον Ραμπιέ, έναν συμπατριώτη της δωσίλογο και συνεργάτη των Γερμανών, με την ελπί-δα ότι εκείνος θα μπορέσει να της πει αν ο άντρας της είναι ζωντανός. Μεταξύ τους θα αναπτυχθεί μια επικίνδυνη σχέση εκμετάλλευσης, καχυποψίας και αντικατασκοπείας, καθώς η ίδια θα έρθει αντιμέτωπη με την ενοχή, την αμφιβολία και τον πόνο της αναμονής για μια είδηση που δείχνει να μην έρχεται ποτέ, ακόμα και μετά την απελευθέρωση της πρωτεύουσας.

Κριτικές

Μια από τις περιπετειώδεις σελίδες στη ζωή της σπουδαίας Μαργκερίτ Ντιράς σε ένα ατμοσφαιρικό, «λογοτεχνικό» φιλμ που ξεχωρίζει για την απαιτητική ερμηνεία της Μελανί Τιερί. Η Ντιράς δημοσίευσε το «La Douleur» το 1985, σε ηλικία 71 ετών, με αφορμή τα ημερολόγιά της από την εποχή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Το βιβλίο αποτελείται από έξι ιστορίες στις οποίες η Ντιράς υπερβαίνει τις κατηγοριοποιήσεις και τα είδη και μπλέκει χρόνους, πρόσωπα και εποχές, καθιστώντας θολή τη διάκριση ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία, στην αποστασιοποίηση ενός δοκιμίου και τη μυθιστο-ρηματική ταύτιση.

Το voice over της ίδιας της Duras κρατά μία ονειρώδη συχνά αίσθηση, μίας ανάμνησης που συνέβη και δεν συνέβη. Η μουσική επιλεγμένη προσεκτικά, όπως επίσης και η σιωπή, εντείνοντας τα συναισθήματα ή την απουσία τους στις εκάστοτε σκηνές. Ειδική μνεία πρέπει να γίνει στην πρωταγωνίστρια Thierry, η οποία παίρνει πάνω της ολόκληρη την ταινία και φέρνει εις πέρας ένα από τα πιο δύσκολα εγχειρήματα· να αποτυπώσει την ψυχολογία της Marguerite Duras στον φακό.

Σκηνοθεσία    :   Ρομπέρ Γκεντιγκιάν
Σενάριο    :   Ρομπέρ Γκεντιγκιάν, Σερζ Βαλετί
Πρωταγωνιστούν    :   Αριάν Ασκαρίντ, Ζαν-Πιέρ Νταρουσέν, Ζεράρ Μεϊλάν
Διάρκεια    :   107'
31 Αυγούστου 2 Σεπτεμβριου TRAILER

Το σπίτι δίπλα στη θάλασσα La villa

(Γαλλία,2017 )

Η νέα ταινία του Ρομπέρ Γκεντιγκιάν («Τα Χιόνια του Κιλιμάντζαρο»), επίσημη συμμετοχή της Γαλλίας στο Φεστιβάλ της Βενετίας. Ο Γκεντιγκιάν επιστρέφει με μία από τις καλύτερες ταινίες του, γυρισμένη στον τόπο καταγωγής του, στους όρμους και στις σπηλιές του Μεζάν, μια ανάσα μακριά από τη Μασσαλία. Υπέρμαχος των βασικών ανθρώπινων αξιών, εκφράζεται μέσα από το πνεύμα του Βυσσινόκηπου του Τσέχοφ, επανενώνοντας τρία μεσήλικα αδέλφια, όταν ο γηραιός πατέρας τους αρρωσταίνει, στο παραθαλάσσιο σπίτι όπου μεγάλωσαν.

Μια σειρά από flash back κάνουν σαφείς τις διαφορές ανάμεσα σε ένα πολύ πιο ανθρώ-πινο παρελθόν και ένα παρόν στο οποίο οι ντόπιοι μοιάζουν να μην έχουν θέση στο ειδυλλιακό λιμανάκι, στο οποίο βλέπει το σπίτι της ταινίας. Και μια σειρά από κουβέντες μεταξύ των πρωταγωνιστών αλλά και των δευτερευόντων χαρακτήρων φέρνουν στο προσκήνιο την πάντα σαφή πολιτική άποψη του σκηνοθέτη.

Κριτικές

Σε ένα ονειρώδες περιβάλλον, στενό σε κλίμακα άρα ιδανικό για παιδιά που μεγαλώνουν, ο Γκεντιγκιάν αγκαλιάζει με σκληρές καρδιές οχυρωμένες σε διαφορετικά μονοπάτια ζωής που ανακτούν την οργανική τους συνωμοτικότητα. Υιοθετεί τους χαλαρούς χειμερινούς ρυθμούς μιας χειροποίητης λουτρόπολης, τοποθετεί τα σωστά σύμβολα και ανοίγει ένα καινούργιο παράθυρο, όταν τρία προσφυγόπουλα δοκιμάζουν την ανθρωπιά και την ιδεολογία των κουρασμένων πρωταγωνιστών.

Υπάρχει κάτι ανακουφιστικά οικείο σε κάθε ταινία του Ρομπέρ Γκεντιγκιάν, που ξεκινά από την σχεδόν οικογενειακή σχέση που έχει με τους μόνιμους συνεργάτες του και τους σταθερούς πρωταγωνιστές του, και φτάνει στις ίδιες τις θεματικές που πραγματεύεται, αλλά και την κινηματογραφική του γλώσσα.

Σκηνοθεσία    :   Ναόμι Καβάσε
Σενάριο    :   Ναόμι Καβάσε
Πρωταγωνιστούν    :   Μασατόσι Ναγκάσε, Αγιάμε Μισάκι, Τατσούγια Φούτζι
Διάρκεια    :   101'
3-4 Σεπτεμβριου TRAILER

Τυφλή αγάπη Hikari / Radiance

(Ιαπωνία,2017)

Η Ναόμι Καβάσε έφτασε αθόρυβα τις 5 επίσημες συμμετοχές με ταινίες της στο επίσημο διαγωνιστικό του Φεστιβάλ Καννών, έχοντας μάλιστα αποσπάσει το μεγάλο βραβείο της επιτροπής και τη Χρυσή Κάμερα. Η νέα της ταινία, βραβευμένη με το Βραβείο Οικουμενικής Επιτροπής στο 70ο Φεστιβάλ Καννών, είναι ένας φόρος τιμής στο φως και σ' όσα η απουσία του φανερώνει. Πάντα ανθρωποκεντρική και πάντα με μια ζεστασιά, η Ναόμι Καβάσε, με τελευταία της ταινία το «Γλυκό Φασόλι», βρίσκει τη φόρμα ενός ρομαντικού μελοδράματος για να μιλήσει για το φως στη ζωή, στα μάτια, αλλά και στο σινεμά.

Κεντρική ηρωίδα της ταινίας, η Μιζάκο που κάνει ηχητικές αποδόσεις ταινιών για τυφλούς θεατές. Σε ένα γκρουπ τυφλών, γνωρίζει τον Νακαμόρι, έναν μεγαλύτερο κι εσωστρεφή φωτογράφο που σταδιακά χάνει την όρασή του. Όταν η Μιζάκο, γοητευμένη ήδη, θα δει τις φωτογραφίες του Νακαμόρι, θα βρει σ' αυτές έναν ιδιαίτερο σύνδεσμο, όχι μόνο με τον άντρα, αλλά και με το δικό της παρελθόν. Όσο η επαφή τους βυθίζεται στο κυριολεκτικό σκοτάδι, τόσο κι οι δυο συνειδητοποιούν ότι η έλλειψη της όρασης σ' αφήνει να δεις βαθύτερα στην ψυχή.

Κριτικές

Η Καβάσε, κινούμενη μ' ένα λιτό σενάριο, επενδύει περισσότερο στην αισθητική της ταινίας της. Στη φωτογραφία που παίζει συμβολικά και συναισθηματικά με το φως, τον ήλιο, την καθαρή και τη θολή εικόνα, την αντανάκλαση, την αποτύπωση του προσώπου σε μια φωτογραφία, ένα τζάμι, έναν καθρέφτη και, φυσικά, στο ίδιο το φιλμ. Τραβά το χρόνο παρατηρώντας τους ήρωες της και τον κόσμο που τους περιβάλλει, κάνει υπομονή στις σιωπές, κοιτάζει βαθιά στα μάτια - τους αληθινούς πρωταγωνιστές της ιστορίας της - και απολαμβάνει τους δυο ηθοποιούς της καθώς μεταμορφώνονται από διστακτικούς και μελαγχολικούς παρατηρητές σε ήρωες πρόθυμους ν' αγαπήσουν.

Σκηνοθεσία    :   Ξαβιέ Λεγκράν
Σενάριο    :   Ξαβιέ Λεγκράν
Πρωταγωνιστούν    :   Λεά Ντρουκέρ, Ντενί Μενοσέ, Τόμας Γκιόρια
Διάρκεια    :   90'
5-6 Σεπτεμβριου TRAILER

Μετά το χωρισμό Custody / Jusqu’a la garde

(Γαλλία / Βέλγιο,2017)

Αργυρός Λέοντας Σκηνοθεσίας και βραβείο καλύτερης πρώτης ταινίας στο Φεστιβάλ Βε-νετίας για τον Ξαβιέ Λεγκράν, σκηνοθέτη ενός οικογενειακού δράματος που καταλήγει σε ένα απροσδόκητα έντονο, αναμφισβήτητα ενδιαφέρον, σχεδόν θριλερικό φινάλε.

Με έντονη κοινωνική ματιά και διάθεση κατανόησης, η ταινία ακολουθεί μια οικογένεια μετά την διάλυση της, ψάχνοντας να βρει διαύλους επικοινωνίας, υπό την μόνιμη απειλή της βίας. Χωρίς να παραδίδεται, τουλάχιστον άμεσα, στις εύκολες απαντήσεις, το «Μετά το Χωρισμό» ανήκει σε εκείνες τις ταινίες που προσπαθούν να κοιτάξουν ψύχραιμα πολύπλοκες καταστάσεις, να εξετάσουν το σωστό και το λάθος χωρίς να παίρνουν έκδηλα θέση και να αποφύγουν να κρίνουν άμεσα τους ήρωες τους ακόμα κι αν είναι προφανές ότι κάτι δεν πάει καλά.

Κριτικές

Στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας, δεν υπάρχει απόλυτα σωστό και λάθος, δεν υπάρχουν ξεκάθαρα καλοί και κακοί, δεν υπάρχει ουσιαστικό φως και σκοτάδι. Αυτό γίνεται φανερό κάθε φορά που η Μιριάμ απορρίπτει a priori κάθε υπόσχεση του πρώην συζύγου της για αλλαγή, κάθε φορά που η ψυχραιμία του Αντουάν δίνει τόπο σε ξαφνικές εξάρσεις βίας, κάθε φορά που ακόμα και τα ίδια τα παιδιά συμμετέχουν στα λάθη των γονιών τους, χρησιμοποιώντας τις πρακτικές τους ή απλά επαναλαμβάνοντας τα σφάλματα τους.

Υποστηρικτές στο χτίσιμο της έντασης αποτελούν και οι πολυεπίπεδες ερμηνείες των Ντρικέρ και Μενοσέτ, οι οποίοι πέρα από κάθε σωματική έκφραση, μεταδίδουν μέσω των ματιών τους τις πιο κρίσιμες πληροφορίες για τους ήρωες τους. Αυτό από μόνο του αποτελεί απόδειξη της ικανότητας του Λεγκράν στον χειρισμό των χαρακτήρων του.

Σκηνοθεσία    :   Καρίν Ταρντιέ
Σενάριο    :   Καρίν Ταρντιέ, Ραφαέλ Μουσαφίρ, Μισέλ Λεκλέρκ
Πρωταγωνιστούν    :   Φρανσουά Νταμιέν, Σεσίλ ντε Φρανς, Γκι Μαρσάν, Αντρέ Βιλμς
Διάρκεια    :   100'
7-9 Σεπτεμβριου TRAILER

. Για καλο και για κακό Ôtez-moi d'un Doute

(Γαλλία,2017)

Γαλλική κωμωδία παρεξηγήσεων, στην οποία το γέλιο βγαίνει αβίαστα. Οι καταστάσεις που δημιουργούνται από απίθανες συμπτώσεις, νομίζεις ότι οδηγούν σε αδιέξοδα, αλλά πάντοτε υπάρχει κάποια αμφιβολία ή πιθανότητες λύσης.

Τα πάνω, κάτω έρχονται στη ζωή του Εργουάν, που ζει καθαρίζοντας ξεχασμένες βόμβες και νάρκες στη γαλλική περιφέρεια, όταν μαθαίνει πως ο πατέρας του δεν είναι ο αληθινός του πατέρας! Παρά τη στοργή για τον άντρα που τον μεγάλωσε, ξεκινάει διακριτικά να ανακαλύψει τον βιολογικό του πατέρα και καταφέρνει να εντοπίσει τον Τζόσεφ, έναν αξιαγάπητο παππούλη. Oταν τα πράγματα μοιάζουν να έχουν μπει σε μια σειρά, μια άλλη αναπάντεχη «βόμβα» χτυπάει τον Εργουάν με τη μορφή της όμορφης Aννα. Μόνο που η Aννα είναι η κόρη του Τζόσεφ…!

Κριτικές

Απολαυστικοί διάλογοι και χαρακτήρες που υποδύονται οι υπέροχοι Φρανσουά Νταμιέν («Οικογένεια Μπελιέ») και Σεσίλ Ντε Φρανς («Η Ομορφότερη Εποχή», «The Young Pope»), σε μια ταινία που επιλέχθηκε στο απαιτητικό Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών του 70ου Φεστιβάλ Καννών και κέρδισε κοινό και κριτικούς κάνοντας πάνω από 700.000 εισιτήρια στη Γαλλία.

Η ταινία αυτή είναι το είδος της έξυπνης και γεμάτης γαλλικής κωμωδίας που δεν βλέπουμε συχνά στις μέρες μας. Η Tardieu ζυγίζει πολλά σοβαρά ζητήματα με ένα εξαιρετική ελαφρύ άγγιγμα, κάνοντάς μας να γελάσουμε για μια σειρά τραγικών γεγονότων, υπογραμμίζοντας πόσο οι γονείς μας- είτε οι βιολογικοί, είτε οι θετοί- μπορούν να μας δημιουργήσουν αλλά και να μας διαλύσουν.

Οι καλοκαιρινές προβολές της ΚΛΑ γίνονται στον ΦΛΟΙΣΒΟ στην παραλία του ΕΟΤ και αρχίζουν στις 22:00 εκτός αν αναφέρεται διαφορετικά στο πρόγραμμα. Είσοδος: 3-5€.

Στο website περιλαμβάνονται αποσπάσματα από κριτικές των: www.flix.gr, www.lifo.gr, www. athinorama.gr