Τζάνγκο, ο βασιλιάς του σουίνγκ
Django

Αναπαραγωγη
Stop video
Σχετικα

Σχετικα με την ταινια

Τζάνγκο, ο βασιλιάς του σουίνγκ Django

(Γαλλία 2017)

Σκηνοθεσία    :   Ετιέν Κομάρ
Σενάριο    :   Ετιέν Κομάρ, Αλέξις Σαλάτκο
Πρωταγωνιστούν    :   Ρεντά Καντέμπ, Σεσίλ ντε Φρανς, Μπεά Παλιά
Διάρκεια    :   117'

Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής, ο θρύλος της μουσικής σουίνγκ, τσιγγάνος Τζάνγκο Ράινχαρτ χορεύει το Παρίσι με τη μουσική του, ενώ την ίδια στιγμή οι τσιγγάνοι της Ευρώπης καταδιώκονται από τους Ναζί. Όταν η Γερμανική προπαγάνδα του ζητάει να πάει στο Βερολίνο για συναυλίες, συναισθάνεται τον κίνδυνο και αποφασίζει να διαφύγει στην Ελβετία. Η ταινία επικεντρώνεται στο καθοριστικό αυτό περιστατικό στη ζωή του Τζάνγκο Ράινχαρντ. Επίσημη ταινία έναρξης του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου 2017.

Ο Τζανγκο Ράινχαρτ, υπήρξε μια αληθινή ιδιοφυΐα της τζαζ, ένας μουσικός που έφερε το τσιγγάνικο πάθος στην τζαζ κιθάρα και δημιούργησε ένα δικό του στιλ που έγινε στην πορεία κλασσικό. Γεννημένος το 1910 στο Βέλγιο από τσιγγάνους γονείς, ξεκίνησε να ζει από την μουσική ήδη στα δεκατρία του χρόνια, όμως το φιλμ τον συναντά στα 1943 στο υπό κατοχή Παρίσι, όντας ήδη λαμπρός σταρ, ακόμη κι αν αναγκάζεται να παίζει μουσική κυρίως για τους Γερμανούς κατακτητές, οι οποίοι ακόμη κι αν δεν έχουν σε καμιά εκτίμηση την μουσική των μαύρων ή των τσιγγάνων, δεν μπορούν να αντισταθούν στο ταλέντο και τον συναρπαστικό ρυθμό του.

Κριτικές

Προσεχως

Σκηνοθεσία    :   Aλμπέρ Ντιποντέλ
Σενάριο    :   Aλμπέρ Ντιποντέλ
Πρωταγωνιστούν    :   Ναΐέλ Περέζ Μπισκαγιάρ, Λοράν Λαφίτ, Νιλς Άρεστρουπ, Αλμπέρ Ντιποντέλ
Διάρκεια    :   117'
16-18 Ιουλιου TRAILER

Ραντεβού εκεί ψηλά See you up there/ Au revoir la-haut

(Γαλλία, 2017 )

Ο Αλμπέρ Ντιποντέλ διασκευάζει το ομότιτλο μυθιστόρημα του Πιέρ Λεμέτρ και κερδίζει πέντε βραβεία Σεζάρ, ανάμεσα στα οποία και αυτό της Καλύτερης Σκηνοθεσίας. Βασισμένο σε ένα βραβευμένο με Goncourt, ογκώδες, μεγαλόπνοο βιβλίο, το φιλμ δεν υπολείπεται σε φιλοδοξία, καθώς διατρέχει ηπείρους, χαρακτήρες και χρόνια στην συναρ-παστική ιστορία του, την οποία μεταφέρει με θεαματικό τρόπο στην οθόνη.

Νοέμβριος 1918. Λίγες μέρες πριν από την Εκεχειρία, ο Εντουάρ Περικού σώζει τη ζωή του Αλμπέρ Μαγιάρ. Οι δύο άνδρες δεν έχουν τίποτα κοινό, εκτός από τον πόλεμο. Ο υπολοχαγός Πραντέλ, διατάζοντας μια άσκοπη επίθεση, καταστρέφει τις ζωές τους. Στα ερείπια του μακελειού του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, αποφασισμένοι να ζήσουν, οι δυο τους προσπαθούν να επιβιώσουν όπως μπορούν. Έτσι, και καθώς ο Πραντέλ σχεδιάζει να κάνει μια περιουσία πάνω στα πτώματα των θυμάτων του πολέμου, ο Αλμπέρ και ο Εντουάρ ετοιμάζουν μια μνημειώδη απάτη με τις οικογένειες των πενθούντων.

Κριτικές

Ξεκινώντας με μια από τις πιο εντυπωσιακές, σκληρές, αληθινές και βίαιες σεκάνς μάχης στα χαρακώματα του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, το «Ραντεβού Εκεί Ψηλά» θέτει από την αρχή τον πήχη ψηλά. Και κυρίως δίνει μια γεύση από τον τόνο του φιλμ που βρίσκει χώρο για την έκπληξη και το απρόβλεπτο καθώς και για ένα άλλες φορές μαύρο, άλλες φορές σουρεαλιστικό χιούμορ.

Η ιστορία είναι στον πυρήνα της μια εξερεύνηση των φαντασμάτων του μεγάλου πολέμου και του σκοταδιού της ανθρώπινης φύσης, αλλά η ταινία δεν παραδίδεται σχεδόν ποτέ σε αυτά, αλλά αφήνει την ελπίδα να εισχωρήσει και κατορθώνει να χωρέσει στοιχεία που θα έμοιαζαν αταίριαστα μεταξύ τους, σε μια αφήγηση που μπορεί άνετα να ταλαντεύεται από το τραγικό μέχρι το μπουρλέσκ. Το φιλμ έχει την αίσθηση ενός ρομαντι-κού κινηματογραφικού έπους από εκείνα στα οποία τα συναισθήματα είναι έντονα και το δράμα επίσης, κι ο Ντιποντέλ κατορθώνει να στήσει τις εικόνες που θα στηρίξουν ένα τέτοιο φιλόδοξο εγχείρημα.

Σκηνοθεσία    :   Σον Μπέικερ
Σενάριο    :   Σον Μπέικερ, Κρις Μπέργκοτς
Πρωταγωνιστούν    :   Γουίλεμ Νταφόε, Μπρούκλιν Πρινς, Βαλέρια Κότο
Διάρκεια    :   111'
19-22 Ιουλιου TRAILER

Τhe Florida Project

(Αμερική, 2017 )

Ένα απέριττο, βαθιά συγκινητικό, ρεαλιστικό σε σημείο μαγείας φιλμ του Σον Μπέικερ για τις προσωπικές μας χαμένες και ξανακερδισμένες Disneyland. Υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα Β' Ανδρικού Ρόλου για τον Γουίλεμ Νταφόε και μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς.

Το εντυπωσιακό, λαχταριστό μέσα στην ανία του αιώνιου καλοκαιριού της Πολιτείας, όπου διαδραματίζεται, Florida Projects του Σον Μπέικερ, που έλαμψε στο Sun-dance και κέρδισε το κοινό στο Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών στις Κάννες, είναι λουσμένο στο φως, ράθυμο και ιδρωμένο από την υγρασία, εκστασιασμένο από τα χτυπητά χρώματα των γιγαντιαίων προσόψεων καταστημάτων, παγωτατζίδικων και μοτέλ, κάτω από τη μύτη της ψυχαγωγικής αυτοκρατορίας της Ντίσνεϊ και του τεράστιου θεματικού πάρκου στο Ορλάντο.

Κριτικές

Όποιος γνωρίζει το σινεμά του Σον Μπέικερ θα βρει στο «The Florida Project» όλα εκείνα τα στοιχεία που τον έχρισαν έναν από τους πιο συναρπαστικούς ανεξάρτητους Αμερικάνους σκηνοθέτες, ήδη πριν από την τεράστια επιτυχία του «Tangerine», της αμέσως προηγούμενής του ταινίας που συζητήθηκε σχεδόν όσο καμία άλλη για την καινοτομία του γυρίσματος με iPhone, αλλά κυριότερα για την αυθεντικότητα των σχέσεων των τρανσέξουαλ πρωταγωνιστριών του και της ικανότητας του ως δημιουργού να ανακαλύπτει στιγμές απαράμιλλης ομορφιάς μέσα στο πιο άσχημο περιβάλλον.

Οι γυναίκες μεταξύ τους σε διαφορετικές ηλικίες, οι νατουραλιστικές ερμηνείες τόσο από επαγγελματίες ηθοποιούς όσο και από ερασιτέχνες ή πρωτοεμφανιζόμε-νους, η ιδιοφυής χρήση των σκηνικών, η διαρκής αγωνία ενός σημερινού δημιουργού να μιλήσει για την πιο σκληρή πραγματικότητα με όρους σχεδόν ποιητικούς, ποτέ όμως ωραιοποιημένους ή συνθετικούς. Όλα όσα είναι το σινεμά του, βρίσκονται εδώ και μαζί μια ιστορία που μπορεί να σου ραγίσει την καρδιά. Δίνοντας νόημα στην κριτική πάνω στο αμερικανικό όνειρο και την Αμερική του Ντόναλντ Τραμπ, και γεμίζοντας ζωή μια ταινία που στο βάθος της κρύβει μια βαθιά μελαγχολία για μια χώρα που ονειρεύεται συνεχώς το «και ζήσαν αυτοί καλά...» σε παραμύθια που δεν ειπώθηκαν ποτέ, ο Σον Μπέικερ, στην καλύτερη στιγμή του και σε μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς, τολμά να αφηγηθεί με αφοπλιστική ειλικρίνεια και κινηματογραφική μαγεία ένα κομμάτι σκληρής καθημερινότητας στο περιθώριο σαν να επρόκειτο για «μια υπέροχη ζωή».

Σκηνοθεσία    :   Φατίχ Ακίν
Σενάριο    :   Φατίχ Ακίν, Χαρκ Μπομ
Πρωταγωνιστούν    :   Νταϊάν Κρούγκερ, Νούμαν Ακάρ, Ούλριχ Τουκούρ
Διάρκεια    :   105'
23-25 Ιουλιου TRAILER

Μαζί ή τίποτα In the Fade

(Γερμανία, 2017 )

Η ζωή μιας γυναίκας καταρρέει όταν ο κουρδικής καταγωγής σύζυγός της και ο μικρός τους γιος σκοτώνονται σε μια βομβιστική επίθεση. Με τη βοήθεια φίλων και συγγενών καταφέρνει να αντέξει το σοκ και προσπαθεί να σταθεί και πάλι στα πόδια της.

Μια αιχμηρή ιστορία εκδίκησης, επίκαιρη και καθηλωτική, η νέα ταινία του Τούρκου δημιουργού τιμήθηκε πρόσφατα με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, ενώ η πρωταγωνίστρια Νταϊάν Κρούγκερ απέσπασε Βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας στο Φεστιβάλ Καννών και κάλλιστα θα μπορούσε να είχε πλασαριστεί στην πεντάδα των πρώτων γυναικείων ρόλων στα Όσκαρ. Αλλά όλες οι καλές δεν χωράνε.

Κριτικές

Εμπνευσμένος από μια σειρά δολοφονιών από νεοναζί με θύματα οκτώ Τούρκους, έναν Έλληνα και μια Γερμανίδα αστυνομικό αλλά και μία από τις μεγαλύτερες μεταπολεμικές δίκες στην ιστορία της Γερμανίας, ο Φατίχ Ακίν στήνει δεξιοτεχνικά ένα δραματικό θρίλερ που σόκαρε το κοινό του Φεστιβάλ Καννών με το αμφιλεγόμενο αλλά και φοβερά επίκαιρο θέμα του. Αξίζει να σημειωθεί ότι ένα σημαντικό μέρος της ταινίας είναι γυρισμένο στην Ελλάδα

Άξια σύμμαχός του, η Νταϊάν Κρούγκερ στον πρώτο της γερμανόφωνο ρόλο, η οποία δίνει την καλύτερη ερμηνεία της καριέρας της ως μια γυναίκα που χάνει την οικογένειά της σε μια τυφλή τρομοκρατική επίθεση και ξεκινά ένα σκοτεινό ταξίδι μέσα από τη θλίψη, την οργή και τη δίψα για δικαιοσύνη.

Σκηνοθεσία    :   Πολ Τόμας Άντερσον
Σενάριο    :   Πολ Τόμας Άντερσον
Πρωταγωνιστούν    :   Ντάνιελ Ντέι Λιούις, Βίκι Κριπς, Λέσλι Μάνβιλ
Διάρκεια    :   130'
26-29 Ιουλιου TRAILER

Αόρατη κλωστή Phantom Thread

(Αμερική, 2017 )

Ο τελευταίος ρόλος του Ντάνιελ Ντέι-Λούις, το υποψήφιο για 6 Οσκαρ φιλμ του Πολ Τόμας Αντερσον, είναι ένα αριστούργημα της υψηλής ραπτικής!

Ένα φόρεμα κρύβει τόσα μυστικά: ειδικά ένα φόρεμα της haute couture, φτιαγμένο στο χέρι, σχεδιασμένο χιλιοστό το χιλιοστό, μ’ ένα λείο, βαρύ μετάξι, ένα πυκνό βελούδο, να καλύπτει την πολύπλοκη κατασκευή που βρίσκεται από κάτω. Μ’ αυτή τη διττή αλήθεια, όχι της μόδας, αλλά μιας σχέσης, κάθε σχέσης, καταπιάνεται ο Πολ Τόμας Αντερσον, συναρμολογώντας με αόρατες κλωστές μια ταινία τέλεια από έξω κι από μέσα, που μιλά για ανθρώπους ημιτελείς, συμπεριφορές συμπλεγματικές, έρωτες παράφορους και στρεβλούς και την αποδοχή όλων αυτών, μέσα σε μια πανέμορφη, υφασμάτινη αγκαλιά. Μια ταινία διπλή, της οποίας το τέλος ανατρέπει ό,τι έχεις ως τότε δει, σαν να γυρίζεις το φόρεμα το μέσα έξω και να βρίσκεις τη φόδρα του, απίστευτα καλοραμμένη κι αυτή κι απαραίτητη για την ισορροπία του.

Κριτικές

Από τη μια πλευρά, το «Phantom Thread» είναι ένα γοτθικό ρομάντζο, στατικό, απαλό και αβίαστα κομψό, ως τα εμμονικά ξεσπάσματά του. Από την άλλη, είναι μια ταινία απολαυστικά ψυχαναλυτική αλλά και έκδηλα ταξική. Όσο ο πρωταγωνιστής Ρέινολντς παγιδεύεται στο να κρύβει τη χαμηλή καταγωγή του και, μαζί, ό,τι αυθεντικό στην προσω-πικότητά του, τόσο η σερβιτόρα Άλμα τολμά να πάρει στα χέρια της το τιμόνι της ζωής της. Όσο ο Ρέινολντς εγκλωβίζεται στην κλασική του μόδα μπροστά στην έλευση του και-νούριου, του new look, του δυσνόητου «chic», τόσο η Αλμα ξεφεύγει τολμηρά από τον προκαθορισμένο ρόλο της.

Το «Phantom Thread» είναι μια ταινία που ανήκει εξολοκλήρου στον Πολ Τόμας Αντερσον, μόνο που τώρα μοιάζει να ωρίμασε ξαφνικά δεκαετίες, πνευματικά και σκηνοθετικά. Για να «ντύσει» μαγικά τη συνειδητοποίηση ότι ο έρωτας είναι και υπέροχος και τοξικός, ότι τίποτα στις σχέσεις δεν είναι άσπρο-μαύρο, όταν υπάρχει ολόκληρη αυτή η παλέτα από την υποψία στον κορεσμό, από την ευφορία στην παράδοση. Και για να διατυπώσει την ιδέα του συγκαλυμμένα και κομψά, με μια διάχυτη μελαγχολία για ό,τι κάποτε τελειώνει: το στιλ, η ελευθερία, η αθωότητα, για να μετεξελιχθούν σ’ ένα διαφορετικό ανθρώπινο πατρόν.

Σκηνοθεσία    :   Μοχάμαντ Ρασούλοφ
Σενάριο    :   Μοχάμαντ Ρασούλοφ
Πρωταγωνιστούν    :   Ρεζά Ακχλαγκιράντ, Σουνταμπέχ Μπεϊζαέ, Νασίμ Ασάμπι
Διάρκεια    :   117'
30 Ιουλιου 1 Αυγούστου TRAILER

Ένας ακέραιος άνθρωπος A man of Integrity

(Iράν,2017 )

Σθεναρό δείγμα του σύγχρονου ιρανικού σινεμά, που δείχνει να παραμένει εθνικό μέσα στις ιδεολογικές του ακροβασίες. Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο τμήμα «Ένα Κάποιο Βλέμμα» του Φεστιβάλ Κανών.

Ο Ρασούλοφ προσαρμόζει έξυπνα και διακριτικά τους κώδικες του παραδοσιακού γουέ-στερν στην ιστορία της μοναχικής αντίστασης ενός απελπισμένου οικογενειάρχη ενάντια σε ένα διαβρωμένο από παντού σύστημα εξουσίας. Στο «Ένας ακέραιος άνθρωπος», στην επαρχιακή πόλη του Βόρειου Ιράν, όπου μετεγκαταστάθηκε από την Τεχεράνη μαζί με τη γυναίκα και τον μοναχογιό του, ο Ρεζά, ένας άνδρας, αλλεργικός στις βρώμικες μεθοδεύσεις, που δεν ενοχλεί κανέναν και ασχολείται με την οικογένεια και τη μικρή ιχθυοκαλλιέργειά του, πέφτει θύμα διαβολής και δολιοφθοράς, διότι δεν συμμορφώνεται με ένα διεφθαρμένο σύστημα που μοιάζει ασταμάτητα εφιαλτικό. Ο σκηνοθέτης υποβάλλει το νατουραλιστικό του ύφος (στο μέτρο που ο ήρωας επηρεάζεται από τις κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες) στην υπηρεσία του στόχου του, ορθώς απέχει από μεταφυσι-κές αιτιότητες και ποιητικές ασάφειες και συνεπικουρείται από εξαιρετική φωτογραφία και τον Ρέζα Αχλαγκιράντ, με το διεισδυτικό βλέμμα και τις καίριες αντιδράσεις.

Κριτικές

Η ταινία παραμένει απαγορευμένη στο Ιράν, μαζί, τρόπον τινά, με τον δημιουργό της (ο οποίος, παρότι εκτίει ποινή αποχής από τη σκηνοθεσία από το 2011, δε δείχνει να πτοείται, όπως άλλωστε και οι συνάδελφοί του Τζαφάρ Παναχί και Μοχσέν Μαχμαλμπάφ, που εξακολουθούν να κάνουν ταινίες παράνομα και να τις «φυγαδεύουν» σε διεθνή φεστιβάλ κάθε τόσο). Με άλλα λόγια, και μόνο από το μέγεθος της «ενόχλησης» αν κρίνουμε, μιλάμε για μια ταινία ιρανική μέχρι το κόκκαλο, όσο ανοιχτοί κι αν μοιάζουν οι ορίζοντες που κοιτάει. Οι οποίοι, παρεμπιπτόντως, δεν είναι μόνο εκείνοι της μακρινής άγριας δύσης του τότε, αλλά και της εγγύς «πολιτισμένης» του τώρα: σχεδόν κάθε σεκάνς του φιλμ συνιστά μια πράξη διαπραγμάτευσης.

Σκηνοθεσία    :   Αρμάντο Ιανούτσι
Σενάριο    :   Αρμάντο Ιανούτσι, Ντέιβιντ Σνάιντερ, Ίαν Μάρτιν
Πρωταγωνιστούν    :   Στιβ Μπουσέμι, Σάιμον Ράσελ Μπιλ, Όλγα Κουριλένκο, Τζέφρι Τάμπορ
Διάρκεια    :   106'
2-5 Αυγούστου TRAILER

O Θάνατος του Στάλιν The death of Stalin

(Γαλλία-Αγγλία,2017 )

Αντιεξουσιαστική σάτιρα με καταιγιστικούς διαλόγους και σπιρτόζικο μαύρο χιούμορ. Η ταινία στηρίζεται στο γαλλικό κόμικ «La mort de Staline» των Φαμπιέν Νουρί και Τιερί Ρομπέν, ενώ ο σκηνοθέτης, ο Σκοτσέζος Αρμάντο Ιανούτσι, έχει πλούσια θητεία στην πολιτική σάτιρα, στην τηλεόραση και το σινεμά. Υποψήφιος για Όσκαρ σεναρίου, ο Ιανούτσι επιβεβαίωσε και στη μεγάλη οθόνη την απολαυστι-κή σατιρική ματιά με την οποία κοιτάζει τη γραφειοκρατική εξουσία, πιστή στο σαρκαστικό πνεύμα και το ευφυές, παράλογο και μαζί απόλυτα cool χιούμορ της βρετανικής σχολής.

Η ταινία διαδραματίζεται στα άδυτα του ψυχροπολεμικού Κρεμλίνου. Εκεί βρίσκεται ο παντοδύναμος Ιωσήφ Στάλιν, ο οποίος εξουσιάζει απόλυτα τους πάντες και τα πάντα, όμως στη 1/3/1953 παθαίνει εγκεφαλικό και πέφτει σε κώμα. Αμέσως ξεκινάει ένας αγώνας δρόμου για τη διαδοχή του ανάμεσα στα μέλη του Πολιτικού Γραφείου. Ο προσωρινός αναπληρωτής γενικός γραμματέας Μαλένκοφ, ο αρχηγός των μυστικών υπηρεσιών Μπέρια ή ο χαμηλότονος μα παμπόνηρος Χρουστσόφ θα καταφέρουν τελικά να πάρουν τη θέση του; Βοηθούμενος από την επιθετική ειρωνεία και το υπερρεαλιστικό αφηγηματικό ύφος του κόμικς, ο Ιανούτσι αναβιώνει με ξεκαρδιστικά δραματικό τρόπο τον «Μεγάλο Τρόμο» της σταλινικής περιόδου.

Κριτικές

Ο Σκοτσέζος σεναριογράφος και σκηνοθέτης, που εδώ και δεκαετίες σιχαίνεται και εμπνέεται από τους τυράννους, και γνωρίζει πώς να υφάνει μια μυθοπλασία ικανή να τους ρεζιλέψει, πραγματεύεται τη διαδικασία διαδοχής του ηγέτη της Σοβιετικής Ένωσης με κινητήρια δύναμη την τετράδα Χρουστσόφ-Μπέρια-Μαλενκόφ-Μολότοφ, guest star τον στρατάρχη Ζούκοφ, αλλά παρόντες και ο ασταθής γιος και η ευαίσθητη κόρη του Στάλιν. Την παράσταση κλέβουν οι δύο επίδοξοι διάδοχοι, Χρουστσόφ και Μπέρια, που τους υποδύονται ο Στιβ Μπουσέμι και ο Σάιμον Ράσελ Μπιλ (ένας λαμπρός Βρετανός ηθοποιός του θεάτρου), όμως όλοι οι ηθοποιοί είναι εξαιρετικοί.

Σκηνοθεσία    :   Λούκα Γκουαντανίνο
Σενάριο    :   Τζέιμς Αϊβορυ. Ουόλτερ Φαζάνο, Λούκα Γκουαντανίνο
Πρωταγωνιστούν    :   Άρμι Χάμερ, Τιμοτέ Σαλαμέ, Μάικλ Στούλμπαργκ
Διάρκεια    :   132'
6-8 Αυγούστου TRAILER

Να με φωνάζεις με το όνομά σου Call me by your name

(Ιταλία-Γαλλία, 2017 )

Βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο του Αντρε Ασιμάν, η υποψήφια για 4 Όσκαρ ταινία του Λούκα Γκουαντανίνο, είναι και πάλι γεμάτη ήλιο και Ιταλία, μα αυτή τη φορά και γεμάτη ζωή κι όλα όσα αυτή συνεπάγεται. Τοποθετημένη σε μια υπέροχη βίλλα στη μαγευτική εξοχή της Λομβαρδίας, κατοικημένη από μια οικογένεια γοητευτικών διανοουμένων, δεν θα μπορούσε παρά να είναι σαγηνευτικά όμορφη.

Καλοκαίρι του 1983, Βόρεια Ιταλία. Ο 17χρονος Έλιο Πέρλμαν μένει μαζί με τους γονείς του σε μια βίλλα στην ύπαιθρο. Ο πατέρας του και καθηγητής αρχαιολογίας φιλοξενεί για κάποιες εβδομάδες τον φοιτητή του, Όλιβερ, για να τον βοηθήσει με την εργασία του. Ο Όλιβερ φιλοξενείται στο δωμάτιο του Έλιο και ο Έλιο κοιμάται σε διπλανή κρεβα-τοκάμαρα, μοιραζόμενοι το μπάνιο. Οι δυο τους γίνονται αχώριστοι και παρόλο που κάποια στιγμή ο Όλιβερ πρέπει να επιστρέψει στην Αμερική, αυτή είναι η πρώτη αγάπη του Έλιο και θα μείνει στην καρδιά και στο μυαλό του για πάντα. Στο φιλμ η σεξουαλικότητα είναι ρευστή, αλλά ο έρωτας, η ένωση των δύο ηρώων του πηγαίνει πέρα από το φύλο τους. Ο Έλιο κι ο Όλιβερ βιώνουν αυτόν τον έρωτα με όλο τους το είναι κι αυτό είναι που τον κάνει τόσο ξεχωριστό.

Κριτικές

Ο Γκουαντανίνο δεν κοιτάζει απλά, μα βυθίζεται στους ήρωες του, χτίζοντας συναρπαστικά πορτρέτα ανθρώπων που αποτελούν την παλλόμενη καρδιά της ταινίας του. Κατορθώνει να πάρει από το βιβλίο όλη την συναρπαστική ουσία αυτής της σχέσης, αφήνοντας στην άκρη την υπερβολική εγκεφαλικότητα ή τον αχρείαστο λυρισμό και να επικεντρωθεί στο πάθος, στο βάθος, στον πόνο. Κι αν ο πόνος είναι κάτι που μοιάζει να έρχεται σαν μια σφραγίδα ενός τέλους, η ταινία προτιμά να φωτίσει μια διαφορετική του πτυχή.

Στην τελευταία σκηνή της κουβέντας του πατέρα προς τον γιο του, βρίσκεται η αληθινή ψυχή και το μεγαλείο της ταινίας, μια στιγμή σπάνιας συγκίνησης, αλήθειας κι ομορφιάς, που θα έκανε τον κόσμο μας καλύτερο αν μπορούσαμε όλοι μας να ζήσουμε κάτι ανάλογο πέρα από τα βιβλία ή τις ταινίες. Αλλά ακόμη κι εκεί, σε ταινίες σαν αυτή, μπορεί να κάνει την διαφορά.

Σκηνοθεσία    :   Μάρτιν ΜακΝτόνα
Σενάριο    :   Μάρτιν ΜακΝτόνα
Πρωταγωνιστούν    :   Φράνσις Μακ Ντόρμαντ, Σαμ Ρόκγουελ, Γούντι Χάρελσον, Άμπι Κόρνις
Διάρκεια    :   115'
9-12 Αυγούστου TRAILER

Οι τρεις πινακίδες έξω από το Έμπινγκ, στο Μιζούρι Three Billboards outside Ebbing, Missouri

(Αμερική,2017 )

Η… πολυπλόκαμη σύγκρουση μιας χαροκαμένης μάνας με την τοπική αστυνομία στην φερώνυμη αμερικανική κωμόπολη δίνει αφορμή στον ΜακΝτόνα για μια σουρεαλιστικά χιουμοριστικοσυγκινητική πραγματεία πάνω στην ανθρώπινη φύση.

Η ταινία επιτίθεται στις αισθήσεις, την καρδιά και το μυαλό. Αφορά το θυμό, τη θλίψη και τον τρόπο που τα δύο αυτά συναισθήματα αλληλεπιδρούν, με επιπλέον έμφαση στην απαγκίστρωση από το παρελθόν και τη διάθεση των ανθρώπων να αλλάξουν. Στις «Τρεις Πινακίδες…» οι διάλογοι του ΜακΝτόνα είναι εξαντλητικά αστείοι, εξοντωτικά συναισθηματικοί και πάντα αληθινοί, πίσω από ένα μόνιμα υπερρεαλιστικό πρίσμα που κανονικοποιεί κάθε υπερβολή. Είναι μια ταινία εκρήξεων που κερδίζει την ισχύ της στις ήσυχες στιγμές και κάθε ένας χαρακτήρας συμβάλλει καθοριστικά στο στήσιμο αυτού του επιθετικού αλλά πληγωμένου μικρόκοσμου που αναζητά την προσωπική του λύτρωση.

Στα 90ά Βραβεία Όσκαρ η ταινία έλαβε επτά υποψηφιότητες: καλύτερης ταινίας, Α' Γυναικείου Ρόλου (Φράνσις ΜακΝτόρμαντ), Β' Ανδρικού Ρόλου (Σαμ Ρόκγουελ και Γούντι Χάρελσον), σεναρίου, πρωτότυπης μουσικής και μοντάζ. Κέρδισε τα δυο απο αυτά (Φράνσις ΜακΝτόρμαντ και Σαμ Ρόκγουελ). Στις 75ες Χρυσές Σφαίρες κέρδισε σε τέσσερις κατηγορίες: καλύτερης δραματικής ταινίας, Α' Γυναικείου Ρόλου (Φράνσις ΜακΝτόρμαντ), Β' Ανδρικού Ρόλου (Σαμ Ρόκγουελ) και σεναρίου και ήταν υποψήφια σε άλλες δύο: σκηνοθέτη και πρωτότυπης μουσικής. Στα βραβεία BAFTA κέρδισε πέντε βραβεία: καλύτερης ταινίας, βρετανικής ταινίας, Α' Γυναικείου Ρόλου (Φράνσις ΜακΝτόρμαντ), Β' Ανδρικού Ρόλου (Σαμ Ρόκγουελ) και πρω-τότυπου σεναρίου. ήταν υποψήφια για άλλα τέσσερα: σκηνοθεσίας, Β' Ανδρικού Ρόλου (Γούντι Χάρελσον), μοντάζ και φωτογραφίας. Στο φεστιβάλ της Βενετίας κέρδισε το βραβείο καλύτερου σεναρίου και ήταν υποψήφια για τον Χρυσό Λέοντα. Χρυσές Σφαίρες Καλύτερης Ταινίας, Α' Γυναικείου Ρόλου για την Φράνσις ΜακΝτόρμαντ, Β' Ανδρικού Ρόλου για τον Σαμ Ρόκγουελ και Σεναρίου.

Κριτικές

Το τέλος εποχής, που ενδεχομένως συμβαίνει τώρα στην Αμερική, σχολιάζεται από τον Μακντόνα με ευφυΐα και διακριτικότητα. Δεν είναι ανάγκη να μπουν τα τανκς για να ισοπεδώσουν το άντρο της παραβατικότητας, γιατί τον άχαρο ρόλο της μπουλντόζας έχει καπαρώσει η Χέιζ και εκτελεί υποδειγματικά η σπουδαία Φράνσις Μακντόρμαντ στην παράσταση της χρονιάς. Η Αμερικανίδα ηθοποιός, στον καλύ-τερο ρόλο της μετά το Φάργκο, με μια τεράστια, απολαυστική ερμηνεία, προσκαλεί τον θεατή σε ένα οδυνηρό road trip δικαίωσης και εκδίκησης με απίστευτα καλογραμμένους διαλόγους, απανωτές ανατροπές, αλλαγές ταχύτητας χωρίς αυθαιρεσίες και μπαράζ από εκρήξεις χιούμορ. Έχοντας πενθήσει την άδικα και βίαια δολοφονημένη κόρη της, η Μίλντρεντ Χέιζ, μια γυναίκα ευαίσθητη και απογοητευμένη μαζί, κουράστηκε να κλαίει σιωπηλά και είναι αποφασισμένη να τσακίσει, όσους δεν κάνουν σωστά τη δουλειά τους, δηλαδή τον Γούντι Χάρελσον και τον Σαμ Ρόκγουελ, αλλά και όποιον της πάει κόντρα ή σκεφτεί να την προσβάλει, ανεξάρτητα από ηλικία, φύλο, ή συγγένεια.

Σκηνοθεσία    :   Ρομπέν Καμπιγιό
Σενάριο    :   Ρομπέν Καμπιγιό, Φιλίπ Μανζό
Πρωταγωνιστούν    :   Αντέλ Ενέλ, Αρνό Βαλουά, Ναΐέλ Περέζ Μπισκαγιάρ
Διάρκεια    :   140'
13-15 Αυγούστου TRAILER

120 Χτύποι το Λεπτό 120 Battements par minute

(Γαλλία,2017 )

Ο Ρομπέν Καμπιγιό ξαναγράφει την ιστορία της Αct Up, με μια ταινία τόσο λυτρωτικά συγκινητική όσο και βαθιά πολιτική και σοκαριστικά επίκαιρη. Μεγάλο Ειδικό Βραβείο στο Φεστιβάλ Καννών, επίσημη υποβολή της Γαλλίας για το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας.

Η ταινία διαδραματίζεται στο Παρίσι στις αρχές της δεκαετίας του '90, όταν η γαλλική οργάνωση Act Up, κορυφώνει τις δράσεις της, ενημερώνοντας για τον ιό του AIDS και απαιτώντας από την κυβέρνηση και τις φαρμακευτικές εταιρίες να επισπεύσουν τις δοκιμές για τα φάρμακα που θα μπορούσαν να σταματήσουν την ιλιγγιώδη θανατηφόρα διαδρομή του ιού .

Κριτικές

Ο Καμπιγιό σκηνοθετεί την ταινία σε κεφάλαια, και χτίζει πάνω σε κάθενα από αυτά όλες τις πιθανές πλευρές μιας επιδημίας που υπήρξε ταυτόχρονα μια ανείπωτη τραγωδία, αλλά και μια από τις πιο σημαντικές στιγμές στην ιστορία του ακτιβισμού και της σημασίας του στη διεκδίκηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων, της προστασίας των μειονοτήτων, της αποκάλυψης της υποκρισίας και του συντηρητισμού ενός κατεστημένου που δεν λυγίζει ακόμη και μπροστά στο θάνατο αθώων ανθρώπων.

Από τα πρώτα λεπτά της ταινίας βρίσκεσαι και εσύ, ο θεατής, ένας εθελοντής στο μεγάλο αμφιθέατρο όπου γίνονται οι συγκεντρώσεις της Act Up. Εκεί όπου συζητιούνται δημοκρατικά όλες οι απόψεις, εκεί που παίρνονται οι αποφάσεις, εκεί όπου θα ξεκινήσουν και οι πρώτες διαφωνίες ανάμεσα στους πιο μετριοπαθείς και τους πιο ακραίους ακτιβιστές. Εκεί όπου σιγά σιγά ξετυλίγεται η μεγάλη εικόνα μιας ταινίας που καταφέρνει να εναλλάσσεται συνεχώς ανάμεσα στο ατομικό και το συλλογικό, ανάμεσα στη συγκεκριμένη ιστορική περίοδο στην οποία αναφέρεται και στο σήμερα, ανάμεσα σε ένα ακέραιο σινεμά που βρίσκεται εδώ για να φυλάξει στα σπλάχνα του την ιστορική μνήμη επιλέγοντας μια ιστορία ανθρώπων μέσα από τα εκατομμύρια των ιστοριών που γεννήθηκαν και πέθαναν στα πρώτα εκείνα εφιαλτικά χρόνια του AIDS.

Σκηνοθεσία    :   Εμανουέλ Φινκιέλ
Σενάριο    :   Εμανουέλ Φινκιέλ
Πρωταγωνιστούν    :   Μελανί Τιερί, Μπενουά Μαζιμέλ, Μπενζαμίν Μπιολέ
Διάρκεια    :   126'
16-19 Αυγούστου TRAILER

H οδύνη La douleur

(Γαλλία / Βέλγιο / Ελβετία, 2017 )

Αντιμέτωπος με ένα τόσο πολυεπίπεδο και αιχμηρό έργο, ο γάλλος σκηνοθέτης Εμανουέλ Φινκιέλ απομονώνει δύο από τις έξι ιστορίες αφηγούμενος την ανυπόφορη οδύνη της νεαρής γαλλίδας συγγραφέα στη διάρκεια της κατοχής του Παρισιού από τους Ναζί, όσο περιμένει να μάθει νέα του συζύγου της Ρομπέρ Αντέλ, ο οποίος ήταν ηγετική μορφή της Αντίστασης και είχε συλληφθεί και μεταφερθεί σε στρατόπεδο συγκέντρωσης.

Μέλος της Αντίστασης και η ίδια, δε θα διστάσει πάνω στην απελπισία της να πλησιάσει τον Ραμπιέ, έναν συμπατριώτη της δωσίλογο και συνεργάτη των Γερμανών, με την ελπί-δα ότι εκείνος θα μπορέσει να της πει αν ο άντρας της είναι ζωντανός. Μεταξύ τους θα αναπτυχθεί μια επικίνδυνη σχέση εκμετάλλευσης, καχυποψίας και αντικατασκοπείας, καθώς η ίδια θα έρθει αντιμέτωπη με την ενοχή, την αμφιβολία και τον πόνο της αναμονής για μια είδηση που δείχνει να μην έρχεται ποτέ, ακόμα και μετά την απελευθέρωση της πρωτεύουσας.

Κριτικές

Μια από τις περιπετειώδεις σελίδες στη ζωή της σπουδαίας Μαργκερίτ Ντιράς σε ένα ατμοσφαιρικό, «λογοτεχνικό» φιλμ που ξεχωρίζει για την απαιτητική ερμηνεία της Μελανί Τιερί. Η Ντιράς δημοσίευσε το «La Douleur» το 1985, σε ηλικία 71 ετών, με αφορμή τα ημερολόγιά της από την εποχή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Το βιβλίο αποτελείται από έξι ιστορίες στις οποίες η Ντιράς υπερβαίνει τις κατηγοριοποιήσεις και τα είδη και μπλέκει χρόνους, πρόσωπα και εποχές, καθιστώντας θολή τη διάκριση ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία, στην αποστασιοποίηση ενός δοκιμίου και τη μυθιστο-ρηματική ταύτιση.

Το voice over της ίδιας της Duras κρατά μία ονειρώδη συχνά αίσθηση, μίας ανάμνησης που συνέβη και δεν συνέβη. Η μουσική επιλεγμένη προσεκτικά, όπως επίσης και η σιωπή, εντείνοντας τα συναισθήματα ή την απουσία τους στις εκάστοτε σκηνές. Ειδική μνεία πρέπει να γίνει στην πρωταγωνίστρια Thierry, η οποία παίρνει πάνω της ολόκληρη την ταινία και φέρνει εις πέρας ένα από τα πιο δύσκολα εγχειρήματα· να αποτυπώσει την ψυχολογία της Marguerite Duras στον φακό.

Σκηνοθεσία    :   Ρομπέρ Γκεντιγκιάν
Σενάριο    :   Ρομπέρ Γκεντιγκιάν, Σερζ Βαλετί
Πρωταγωνιστούν    :   Αριάν Ασκαρίντ, Ζαν-Πιέρ Νταρουσέν, Ζεράρ Μεϊλάν
Διάρκεια    :   107'
31 Αυγούστου 2 Σεπτεμβριου TRAILER

Το σπίτι δίπλα στη θάλασσα La villa

(Γαλλία,2017 )

Η νέα ταινία του Ρομπέρ Γκεντιγκιάν («Τα Χιόνια του Κιλιμάντζαρο»), επίσημη συμμετοχή της Γαλλίας στο Φεστιβάλ της Βενετίας. Ο Γκεντιγκιάν επιστρέφει με μία από τις καλύτερες ταινίες του, γυρισμένη στον τόπο καταγωγής του, στους όρμους και στις σπηλιές του Μεζάν, μια ανάσα μακριά από τη Μασσαλία. Υπέρμαχος των βασικών ανθρώπινων αξιών, εκφράζεται μέσα από το πνεύμα του Βυσσινόκηπου του Τσέχοφ, επανενώνοντας τρία μεσήλικα αδέλφια, όταν ο γηραιός πατέρας τους αρρωσταίνει, στο παραθαλάσσιο σπίτι όπου μεγάλωσαν.

Μια σειρά από flash back κάνουν σαφείς τις διαφορές ανάμεσα σε ένα πολύ πιο ανθρώ-πινο παρελθόν και ένα παρόν στο οποίο οι ντόπιοι μοιάζουν να μην έχουν θέση στο ειδυλλιακό λιμανάκι, στο οποίο βλέπει το σπίτι της ταινίας. Και μια σειρά από κουβέντες μεταξύ των πρωταγωνιστών αλλά και των δευτερευόντων χαρακτήρων φέρνουν στο προσκήνιο την πάντα σαφή πολιτική άποψη του σκηνοθέτη.

Κριτικές

Σε ένα ονειρώδες περιβάλλον, στενό σε κλίμακα άρα ιδανικό για παιδιά που μεγαλώνουν, ο Γκεντιγκιάν αγκαλιάζει με σκληρές καρδιές οχυρωμένες σε διαφορετικά μονοπάτια ζωής που ανακτούν την οργανική τους συνωμοτικότητα. Υιοθετεί τους χαλαρούς χειμερινούς ρυθμούς μιας χειροποίητης λουτρόπολης, τοποθετεί τα σωστά σύμβολα και ανοίγει ένα καινούργιο παράθυρο, όταν τρία προσφυγόπουλα δοκιμάζουν την ανθρωπιά και την ιδεολογία των κουρασμένων πρωταγωνιστών.

Υπάρχει κάτι ανακουφιστικά οικείο σε κάθε ταινία του Ρομπέρ Γκεντιγκιάν, που ξεκινά από την σχεδόν οικογενειακή σχέση που έχει με τους μόνιμους συνεργάτες του και τους σταθερούς πρωταγωνιστές του, και φτάνει στις ίδιες τις θεματικές που πραγματεύεται, αλλά και την κινηματογραφική του γλώσσα.

Σκηνοθεσία    :   Ναόμι Καβάσε
Σενάριο    :   Ναόμι Καβάσε
Πρωταγωνιστούν    :   Μασατόσι Ναγκάσε, Αγιάμε Μισάκι, Τατσούγια Φούτζι
Διάρκεια    :   101'
3-4 Σεπτεμβριου TRAILER

Τυφλή αγάπη Hikari / Radiance

(Ιαπωνία,2017)

Η Ναόμι Καβάσε έφτασε αθόρυβα τις 5 επίσημες συμμετοχές με ταινίες της στο επίσημο διαγωνιστικό του Φεστιβάλ Καννών, έχοντας μάλιστα αποσπάσει το μεγάλο βραβείο της επιτροπής και τη Χρυσή Κάμερα. Η νέα της ταινία, βραβευμένη με το Βραβείο Οικουμενικής Επιτροπής στο 70ο Φεστιβάλ Καννών, είναι ένας φόρος τιμής στο φως και σ' όσα η απουσία του φανερώνει. Πάντα ανθρωποκεντρική και πάντα με μια ζεστασιά, η Ναόμι Καβάσε, με τελευταία της ταινία το «Γλυκό Φασόλι», βρίσκει τη φόρμα ενός ρομαντικού μελοδράματος για να μιλήσει για το φως στη ζωή, στα μάτια, αλλά και στο σινεμά.

Κεντρική ηρωίδα της ταινίας, η Μιζάκο που κάνει ηχητικές αποδόσεις ταινιών για τυφλούς θεατές. Σε ένα γκρουπ τυφλών, γνωρίζει τον Νακαμόρι, έναν μεγαλύτερο κι εσωστρεφή φωτογράφο που σταδιακά χάνει την όρασή του. Όταν η Μιζάκο, γοητευμένη ήδη, θα δει τις φωτογραφίες του Νακαμόρι, θα βρει σ' αυτές έναν ιδιαίτερο σύνδεσμο, όχι μόνο με τον άντρα, αλλά και με το δικό της παρελθόν. Όσο η επαφή τους βυθίζεται στο κυριολεκτικό σκοτάδι, τόσο κι οι δυο συνειδητοποιούν ότι η έλλειψη της όρασης σ' αφήνει να δεις βαθύτερα στην ψυχή.

Κριτικές

Η Καβάσε, κινούμενη μ' ένα λιτό σενάριο, επενδύει περισσότερο στην αισθητική της ταινίας της. Στη φωτογραφία που παίζει συμβολικά και συναισθηματικά με το φως, τον ήλιο, την καθαρή και τη θολή εικόνα, την αντανάκλαση, την αποτύπωση του προσώπου σε μια φωτογραφία, ένα τζάμι, έναν καθρέφτη και, φυσικά, στο ίδιο το φιλμ. Τραβά το χρόνο παρατηρώντας τους ήρωες της και τον κόσμο που τους περιβάλλει, κάνει υπομονή στις σιωπές, κοιτάζει βαθιά στα μάτια - τους αληθινούς πρωταγωνιστές της ιστορίας της - και απολαμβάνει τους δυο ηθοποιούς της καθώς μεταμορφώνονται από διστακτικούς και μελαγχολικούς παρατηρητές σε ήρωες πρόθυμους ν' αγαπήσουν.

Σκηνοθεσία    :   Ξαβιέ Λεγκράν
Σενάριο    :   Ξαβιέ Λεγκράν
Πρωταγωνιστούν    :   Λεά Ντρουκέρ, Ντενί Μενοσέ, Τόμας Γκιόρια
Διάρκεια    :   90'
5-6 Σεπτεμβριου TRAILER

Μετά το χωρισμό Custody / Jusqu’a la garde

(Γαλλία / Βέλγιο,2017)

Αργυρός Λέοντας Σκηνοθεσίας και βραβείο καλύτερης πρώτης ταινίας στο Φεστιβάλ Βε-νετίας για τον Ξαβιέ Λεγκράν, σκηνοθέτη ενός οικογενειακού δράματος που καταλήγει σε ένα απροσδόκητα έντονο, αναμφισβήτητα ενδιαφέρον, σχεδόν θριλερικό φινάλε.

Με έντονη κοινωνική ματιά και διάθεση κατανόησης, η ταινία ακολουθεί μια οικογένεια μετά την διάλυση της, ψάχνοντας να βρει διαύλους επικοινωνίας, υπό την μόνιμη απειλή της βίας. Χωρίς να παραδίδεται, τουλάχιστον άμεσα, στις εύκολες απαντήσεις, το «Μετά το Χωρισμό» ανήκει σε εκείνες τις ταινίες που προσπαθούν να κοιτάξουν ψύχραιμα πολύπλοκες καταστάσεις, να εξετάσουν το σωστό και το λάθος χωρίς να παίρνουν έκδηλα θέση και να αποφύγουν να κρίνουν άμεσα τους ήρωες τους ακόμα κι αν είναι προφανές ότι κάτι δεν πάει καλά.

Κριτικές

Στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας, δεν υπάρχει απόλυτα σωστό και λάθος, δεν υπάρχουν ξεκάθαρα καλοί και κακοί, δεν υπάρχει ουσιαστικό φως και σκοτάδι. Αυτό γίνεται φανερό κάθε φορά που η Μιριάμ απορρίπτει a priori κάθε υπόσχεση του πρώην συζύγου της για αλλαγή, κάθε φορά που η ψυχραιμία του Αντουάν δίνει τόπο σε ξαφνικές εξάρσεις βίας, κάθε φορά που ακόμα και τα ίδια τα παιδιά συμμετέχουν στα λάθη των γονιών τους, χρησιμοποιώντας τις πρακτικές τους ή απλά επαναλαμβάνοντας τα σφάλματα τους.

Υποστηρικτές στο χτίσιμο της έντασης αποτελούν και οι πολυεπίπεδες ερμηνείες των Ντρικέρ και Μενοσέτ, οι οποίοι πέρα από κάθε σωματική έκφραση, μεταδίδουν μέσω των ματιών τους τις πιο κρίσιμες πληροφορίες για τους ήρωες τους. Αυτό από μόνο του αποτελεί απόδειξη της ικανότητας του Λεγκράν στον χειρισμό των χαρακτήρων του.

Σκηνοθεσία    :   Καρίν Ταρντιέ
Σενάριο    :   Καρίν Ταρντιέ, Ραφαέλ Μουσαφίρ, Μισέλ Λεκλέρκ
Πρωταγωνιστούν    :   Φρανσουά Νταμιέν, Σεσίλ ντε Φρανς, Γκι Μαρσάν, Αντρέ Βιλμς
Διάρκεια    :   100'
7-9 Σεπτεμβριου TRAILER

. Για καλο και για κακό Ôtez-moi d'un Doute

(Γαλλία,2017)

Γαλλική κωμωδία παρεξηγήσεων, στην οποία το γέλιο βγαίνει αβίαστα. Οι καταστάσεις που δημιουργούνται από απίθανες συμπτώσεις, νομίζεις ότι οδηγούν σε αδιέξοδα, αλλά πάντοτε υπάρχει κάποια αμφιβολία ή πιθανότητες λύσης.

Τα πάνω, κάτω έρχονται στη ζωή του Εργουάν, που ζει καθαρίζοντας ξεχασμένες βόμβες και νάρκες στη γαλλική περιφέρεια, όταν μαθαίνει πως ο πατέρας του δεν είναι ο αληθινός του πατέρας! Παρά τη στοργή για τον άντρα που τον μεγάλωσε, ξεκινάει διακριτικά να ανακαλύψει τον βιολογικό του πατέρα και καταφέρνει να εντοπίσει τον Τζόσεφ, έναν αξιαγάπητο παππούλη. Oταν τα πράγματα μοιάζουν να έχουν μπει σε μια σειρά, μια άλλη αναπάντεχη «βόμβα» χτυπάει τον Εργουάν με τη μορφή της όμορφης Aννα. Μόνο που η Aννα είναι η κόρη του Τζόσεφ…!

Κριτικές

Απολαυστικοί διάλογοι και χαρακτήρες που υποδύονται οι υπέροχοι Φρανσουά Νταμιέν («Οικογένεια Μπελιέ») και Σεσίλ Ντε Φρανς («Η Ομορφότερη Εποχή», «The Young Pope»), σε μια ταινία που επιλέχθηκε στο απαιτητικό Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών του 70ου Φεστιβάλ Καννών και κέρδισε κοινό και κριτικούς κάνοντας πάνω από 700.000 εισιτήρια στη Γαλλία.

Η ταινία αυτή είναι το είδος της έξυπνης και γεμάτης γαλλικής κωμωδίας που δεν βλέπουμε συχνά στις μέρες μας. Η Tardieu ζυγίζει πολλά σοβαρά ζητήματα με ένα εξαιρετική ελαφρύ άγγιγμα, κάνοντάς μας να γελάσουμε για μια σειρά τραγικών γεγονότων, υπογραμμίζοντας πόσο οι γονείς μας- είτε οι βιολογικοί, είτε οι θετοί- μπορούν να μας δημιουργήσουν αλλά και να μας διαλύσουν.

Οι καλοκαιρινές προβολές της ΚΛΑ γίνονται στον ΦΛΟΙΣΒΟ στην παραλία του ΕΟΤ και αρχίζουν στις 22:00 εκτός αν αναφέρεται διαφορετικά στο πρόγραμμα. Είσοδος: 3-5€.

Στο website περιλαμβάνονται αποσπάσματα από κριτικές των: www.flix.gr, www.lifo.gr, www. athinorama.gr